یک بوسه که از باغ تو چینند، به چند است پروانه ی تاراج گلت، بند به چند است

خالی شدم از خویش و به خالت نرسیدم آخر مگر این دانه ی اسپند به چند است

یک نامه به نامم ننوشتی مگر آخر کاغذ به سمرقند تو ای قند به چند است

نرخ لب شهداب تو و شعر تر من در کشور زیبایی تو، چند به چند است

با دار و ندار آمده ام پیش تو، پر کن غم نیست که پیمانه ی سوگند به چند است

وقتی که به عمری بدهی لبگزه ای را در تعرفه ی عشق تو لبخند به چند است

یک، ده، صد و بیش است خط ساغر عشاق تا حوصله ذوق تو خرسند به چند است

دل مجمر افروخته ام بود و نگفتند کاین آتش با نور همانند به چند است

چند ارزدم آغوش تو در هرم کویری؟ چندین بغل از برف دماوند به چند است